Park Brzeźnieński

Z WikiBrzezno

Park Brzeźnieński im. J. J. Haffnera – park powstawał od 1831, jako ochrona Neufahrwasserweg łączącej znajdujące się w Brzeźnie rosyjskie wojskowe magazyny i stację kwarantanny z Nowym Portem. Drzewa miały zabezpieczać ważny dla rosyjskich wojsk trakt przed nawiewaniem plażowego piasku i innym negatywnym oddziaływaniem od strony morza. Młody lasek w latach 1840-1842 przekształcono w park z osiami widokowymi na Zatokę Gdańską, punktem widokowym oraz skwerem z pergolą i poidełkiem. Stanowił atrakcyjne zaplecze rekreacyjne dla licznych klientów pobliskich zakładów kąpielowych.

W 1896 w bezpośrednim sąsiedztwie parku zbudowano stanowiska Baterii Plażowej (Strandbatterie) dla sześciu dział 210 mm, a w latach 1908-1914 betonowe schrony. Włączono je do zespołu parkowego po traktacie wersalskim i ustanowionym w nim zdemilitaryzowaniu Gdańska. Od 1925 dominującym nad parkiem elementem był pomnik ku czci poległych żołnierzy 17 Pułku Artylerii Ciężkiej zbudowany na jednym ze schronów. Miał formę wysokiej kolumny zwieńczonej złotą kulą. Zniszczono go w końcu lat 50. XX w.

Liczba drzew składających się na park przekracza 4860 sztuk, a wśród nich znajdują się: olsza szara i czarna, jesion, wierzba biała, sosna, klon, jawor, brzoza brodawkowata i wiąz.

Od 2002 park nosi imię Jana Jerzego Haffnera. W sierpniu 2009 rozpoczął się ostatni etap rewitalizacji parku, który oficjalnie zakończył się podczas uroczystego otwarcia 26 czerwca 2010.